4th Day time

posted on 22 Apr 2014 22:42 by penfangunnaa in DGL directory Fiction

ผมไม่คิดจะบันทึกเรื่องนี้เลย...กระทั่งความสูญเสียนั่นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

สิ่งที่ผมเขียนอยู่นี้ดูหลักลอย และน่าโต้แย้ง แต่นี่คือสิ่งที่ผมคิดได้…

และคิดออก ณ เวลานี้


วันนี้วันที่ 4 ของเทศกาล

เมื่อคืนมีคนตาย 3 คน อูน่า เอสน่า และลุงคีฟ

อูน่าจากไปโดยไร้ศพ เอสน่าและลุงคีฟยังคงเหลือกายหยาบให้เราได้เห็นต่างหน้า


เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ผมเริ่มคิด หากทั้งสองเป็นคู่บอนด์กันจริงๆ...

คืนแรกนั้น เกวนดาคงเป็นพราน และเธอเลือกยิงกีร์เน่ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม

ลุงคิลเลี่ยน ที่ยิงตัวตายคงเป็น คุนรี

วันที่ 2 นั้น ลุงคิลเลียนยิงตัวเองตาย ใช่...เท่ากับว่าคืนนั้นหมาป่าจะล่าได้ถึงสอง

ลุงคอนลีย์ที่รับตราสาปต่อจากลุงคิลเลียน

ผมตั้งใจจะเลือกโหวตเขาในตอนกลางวัน

กลับกลายเป็นว่าเขาจากไปโดยไร้ร่าง จากไปพร้อมกับไนอาล


คืนที่ 2 เราสูญเสียคนเพราะหมาป่าไปแล้วถึง สี่ (ผมนับรวมกีร์เน่ที่ทิ้งร่างไร้ลมหายใจไว้ด้วย)


เช้าวันที่ 3 ...วันที่ได้รู้ว่าใครต้องจากไป เราต้องโหวต และครูเลียมถูกโหวตมากสุด

เขาแก้ต่างว่าตัวเองเป็นไลแคน...คนที่ถูกสาปให้แอซอาเลทำนายว่าเป็นหมาป่า

แต่ก่อนนั้น ลุงคีฟได้ตั้งคำถามกับเอสน่า และทำให้ทุกคนที่ลานรู้ว่า

ลุงคีฟกับเอสน่าเป็นคู่บอนด์กัน


ถามผม...ผมไม่เชื่อ ไม่เชื่อที่เอสน่าบอกว่าตัวเองเป็น “ชาแมน”

ไม่เชื่อทั้งลุงคีฟที่บอกว่าตัวเอง “ศิษย์แอซอาเล”  

และไม่เชื่อว่าทั้งคู่จะเป็น “คู่บอนด์”

ผมรอดูในคืนนัน คืนที่ 3 นี้ใครจะจากไป


ยิ่งวันเทศกาลผ่านไป ผมรู้สึกว่าตัวเองด้านชามากขึ้น จากคนที่ไม่เคยสนใจใคร กลายเป็นสนใจ “พวกเขา” และ...กลายเป็นคน “ไม่” สนใจอะไร

นอกเหนือจากพวกเขา


เช้ามาในวันที่ 4 ผู้ตายสามคน…

ผมมั่นใจในตอนนี้เองว่า คอนอาตื่นขึ้นแล้ว

และคืนที่ 3 นั้น คุนรีได้จากไป เพื่อให้ล่าได้ถึงสอง เอสน่าหรือลุงคีฟ สักคนคงเป็นคนที่ได้รับเคิร์ส คนที่ต้องตายไปเองเมื่อจำนวนวันในเทศกาล

เท่ากับจำนวนหมาป่าตอนนั้นบวกอีกหนึ่ง

และทั้งคู่บอนด์กัน… ผมไม่คิดว่าชาแมนจะสั่งฆ่าใครสักคน มันเสี่ยงไป

แม้เอสน่าจะบอกว่าตัวเองเป็นชาแมนก็ตาม


แต่ถ้าชาแมนส่งคำสาปฆ่าเพราะมั่นใจว่าเอสน่าเป็นหมาป่า…

(ผมคิดว่าเธอเป็นหมาป่าก็ตอนที่เธอบอกว่าเป็นชาแมนนั่นแหละ)

ผมก็ไม่แปลกใจเลย


วันนี้...เที่ยงวันวันที่ 4 คนที่ถูกโหวตเผาคือ ออริน

ผมเป็นหนึ่งในคนที่โหวตเขา...ผมถามเขาด้วยคำถามเดียวกับที่คุณเกลถาม

“คุณสงสัยว่าใครเป็นหมาป่า” คำตอบที่ได้รับทำให้ผมแปลกใจไม่ใช่น้อย

เขาสงสัย ผม  ใช่...ผมเอง

เพราะผมไม่ค่อยคุยกับใคร คล้ายไม่กลัวว่าตัวเองจะถูกฆ่า

ไม่กลัวถูกฆ่า = เป็นหมาป่า

ตรรกะง่ายๆ แค่นี้เอง ผมอดเห็นด้วยกับเขาไม่ได้

ผมมาที่นี่เพียงลำพัง และพร้อมจะจากไปเพียงลำพัง

ผมไม่กลัวที่จะตาย เพราะไม่มีอะไรเหนี่ยวรั้งผมไว้ได้

แม้กระทั่งคนที่ผมรัก หรือผมรักเขา

ขอเพียงคนคนนั้นอยู่รอด...ผมไม่เสียดายลมหายใจของผมเลย


แต่ถึงอย่างไร คืนต่อจากนี้...หมาป่าจะล่าได้คืนละคนจนจบเทศกาล

คืนละ 1 คนอีกกี่คืน...5? 6?

กลางวันเผาวันละ 1 คนอีกกี่วัน…

ถ้าไม่รีบกำจัด หมาป่า ยังต้องสูญเสียอีกร่วมสิบกว่าชีวิต...


ผมไม่รู้ว่าใครเป็นหมาป่า ไอริเทชตายหรือยัง แอซอาเลยังอยู่หรือไม่

หรือจากไปพร้อมกับประโยค “หมาป่าที่หุ้มหนังแกะ”

แต่ผมรู้สึกได้ว่า ทั้งแอซอาเล ผู้ปกป้อง ชาแมน และเมดูซายังคงมีชีวิต

และทำหน้าที่ของพวกเขาอย่างสุดกำลัง…


ขอให้เทศกาลระยำ เวรตะไล ซังกะบ๊วย นี้จบไวๆ

ก่อนที่ความตายจะคืบคลานสู่ “พวกเขา”


แทนที่จะเป็นผม



เขียนก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้เขียน

เขียนก่อนที่ลมหายใจผมจะปลิดปลิว…

เพราะคำท้าทายอันแสนโง่เขลาของผมเอง


edit @ 22 Apr 2014 23:41:42 by it's hard to describe

Tags: dgl 0 Comments

Comment

Comment:

Tweet