[LiarGameCommu]

posted on 23 Aug 2014 08:15 by penfangunnaa in AllSpeacial
เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 

อัปสรสวรรค์ หงส์รำพัน (แองจี้)

เพศ หญิง อายุ 20 อาชีพ พริตตี้/นักศึกษา

สูง 170 น้ำหนัก 53


กำลังศึกษาอยู่ที่คณะศิลปรรม เอกการละคร มหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง เป็นลีดมหาวิทยาลัยและลีดคณะ (ตอนปีหนึ่ง)

เคยถ่ายโฆษณาสินค้า เอ็มวี ปัจจุบันงานรับเป็นพริตตี้รถ และเอ็มซี เนื่องจากได้เงินเยอะและง่ายกว่าต่อการทำงานแต่ละครั้ง

ชอบแต่งหน้าแต่งตัว นิยมของแบรนด์เนม จะได้เป็นจุดสนใจเวลาไปแฮงก์เอาท์กับเพื่อนสาวพริตตี้ด้วยกัน

ไม่ค่อยเข้าเรียน...เพราะเน้นหาเงินมากกว่า

สเปกผู้ชายที่ชอบ หล่อ ใจดี สปอร์ต ทุกจังหวัด

อาหารที่ชอบ ส้มตำปลาร้า น้ำส้มคั้นสด


Facts of Angie
- เป็นสาวไซด์ไลน์
- ไม่ต้องกลับไปใช้หนี้ ต้องมาเล่นเกมแบบไม่รู้ตัว แม่(?)เป็นคนเซ็นสัญญาแลกเปลี่ยน แล้วให้แองจี้ไปเล่น
- ชื่อเล่นก่อนเข้าวงการคือ "จันอับ" ชื่อจริงก่อนหน้านั้นก็ไม่ใช่ "อัปสรสวรรค์ หงส์รำพัน" 
- ไม่ได้มีสเปกผู้ชาย แต่ผู้ชาย "หล่อ ใจดี สปอร์ต" เงินถึง (...)
- ไม่คิดว่าจะชนะเกมได้ทุกคน
 

ชื่อเดิมไม่ใช่ อัปสรสวรรค์ หงส์รำพัน ….และเราก็ไม่ได้มีชื่อจริงๆให้ด้วย (ไม่ทันคิด) แต่ชื่อเล่นตั้งแต่เด็กคือ “จันอับ” เพื่อนเล่นที่บ้านเรียก “จัน” แม่เรียก “นังจันอับ”

“แองจี้” เป็นชื่อที่ตั้งให้ตัวเองตอนเริ่มทำงานเป็นพริตตี้ และเป็นสาวไซด์ไลน์ เรียกแบบนี้ได้ละเนอะ ที่พูดจาเพราะๆ ลงท้ายคะ-ค่ะ ตลอดเวลากับคนอื่นเป็นสิ่งที่ได้รับการฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กๆ (พอพูดคล่องก็โดนจับฝึกให้พูดกับพูดใหญ่เพราะๆ โดยเฉพาะผู้ชาย พอโตขึ้นก็เลยพูดเพราะกับทุกคน)

บ้านอยู่ในชุมชนแออัด แม่ชอบเล่นพนัน ส่วนพ่อไม่รู้ไปไหน จริงๆ ก็เหมือนจะไม่เคยเจอมาก่อนชีวิตวัยเด็กอยู่ตามมีตามเกิด เล่นกับเพื่อนในละแวกบ้านเดียวกัน พอรู้ความและช่วยเหลือตัวเองได้ก็เริ่มรับวิ่งยาเล็กๆน้อยๆ ส่งข่าวนู่นนี่ในชุมชมแออัดเพื่อหาเงินกินข้าว เรียนอ่านเขียนโรงเรียนในชุมชนนั้น พอเริ่มแตกสาว อยู่ในช่วงมัธยมมต้น ชีวิตที่ปกติก็ไม่ได้สดใสเหมือนเด็กทั่วไปก็เริ่มดิ่งลงเหว
 
Fan Art จาก Jamsri หรือ Luntom_jang ( http://r-o-s-e-b-u-d.exteen.com/ ) แม่งานคอมมู Liar Game 

 

กี่คืนเวียนผ่าน

กี่วันบรรจบ

ปลายทางมิเคยปรากฏ

เหมือนชีวิตไม่มีทางให้เริ่มใหม่


ดวงตายังคงจับจ้องเพดานในห้อง ร่างกายทอดอยู่บนเตียง คิดวนเวียนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ผู้คนหลายหน้ามากตาวนเวียนเข้ามาในแต่ละวัน เสียงร้องระทมที่ดังลั่นห้อง ทับถมความเจ็บปวดและอดสูไว้บนเตียง

แขนเรียวเล็กค่อยๆ ชันพยุงร่างให้ลุกนั่ง ใบหน้าซีดขาวเบือนไปมองสิ่งต่างๆ ในห้องที่ยังเหมือนเดิม… เหมือนวันแรกที่ตื่นมาในห้องนี้

ตู้เสื้อผ้า

โต๊ะเครื่องแป้ง

ห้องน้ำ

และประตูห้องที่ปิดตาย

 

Comment

Comment:

Tweet